Heldenverhalen
Het verhaal van TV-ster Ties
Zijn ouders, Joëlle en René, vertellen hun verhaal.
Tijdens de 22-wekenecho viel meteen op dat er iets niet klopte. "Zijn blaas was groter dan zijn hoofd," vertelt Joëlle. "En terwijl de echo bijna een uur duurde, plaste hij geen druppel."
Artsen vermoedden urethrakleppen: een aangeboren vernauwing waardoor urine niet goed weg kan en terugstroomt naar de nieren. Maar zekerheid was er niet. Wekenlang volgden controles, waarbij het antwoord steeds hetzelfde bleef: afwachten en goed blijven volgen.
Rond de 33e week bleek ook zijn tweede nier onder druk te staan. Omdat er nog maar weinig vruchtwater over was, werd besloten Ties met 37 weken geboren te laten worden.
"Zijn blaas was groter dan zijn hoofd"
Moeilijke start
Na zijn geboorte kreeg Ties het direct zwaar. Hij had in het vruchtwater gepoept, waardoor hij meconium had ingeademd en zijn longen niet goed op gang kwamen. Een dag later bleek ook zijn nierfunctie ernstig verminderd. Zijn linkernier werkte vrijwel niet meer en om zijn rechternier zo goed mogelijk te beschermen, kreeg hij een urinestoma. Die hield hij uiteindelijk twee jaar.
De eerste zes weken bracht het gezin grotendeels in het ziekenhuis door, waarvan drie weken op de intensive care. "Het voelde alsof ons leven zes weken stilstond, terwijl de rest van de wereld gewoon doorging," vertelt Joëlle.
Stap voor stap een nieuw ritme
Toen Ties eindelijk naar huis mocht, begon een nieuwe fase. Meerdere keren per dag katheteriseren, speciale voeding, extra zout en bicarbonaat: het hoorde allemaal bij de dagelijkse zorg. "Ik werk zelf in de apotheek, maar zelfs ik moest wennen aan alles wat erbij kwam kijken," vertelt Joëlle.
Inmiddels is er veel veranderd. Ties gebruikt nog medicijnen voor zijn bloeddruk en voor een hormoon dat met zijn nieren te maken heeft. Zijn longen zijn wat kleiner aangelegd, waardoor hij tijdens het voetballen soms even een pauze neemt. Ook draagt hij 's nachts nog een luier, omdat zijn blaas minder gevoel heeft. “Dat vindt hij soms lastig, zeker nu vriendjes blijven slapen of komen spelen.” vertellen de ouders.
Intensieve periode
Ook voor het gezin was het een intensieve periode. Grote broer Mick was pas twee jaar toen Ties werd geboren. "Het voelde dubbel," zegt Joëlle. "Je hebt al een gezond kind gehad, dus je weet ook hoe anders het kan lopen. En je wilt er ook voor hem zijn."
De ziekenhuisperiode liet zijn sporen na. Ties werd bang in het ziekenhuis en volgde daarom EMDR-therapie. Dat hielp om de moeilijke ervaringen een plek te geven. “Nu kijkt Ties juist met een glimlach naar foto's van vroeger. Elk jaar maakt hij een kaart voor zijn arts Rik, die inmiddels een mooie verzameling op zijn kantoor heeft hangen.”
Gewoon meedoen
Ties’ gezondheid blijft natuurlijk aandacht vragen. Zijn nier wordt goed gecontroleerd en niemand kan voorspellen hoelang deze goed zal blijven functioneren.
"Mensen zeggen weleens: hij heeft toch nog één nier, dus het komt wel goed," vertelt Joëlle. "Maar het is ingewikkelder dan dat. Tegelijkertijd hebben we geleerd om vooral te kijken naar wat vandaag wél kan."
Advies van Joëlle en René:
Leef zoveel mogelijk met de dag. Natuurlijk maak je je zorgen over de toekomst, maar je hoeft niet alle antwoorden vandaag al te hebben.
Vertrouw op de mensen om je heen. Alles wat in het begin onmogelijk lijkt – de medicijnen, de afspraken en de zorg – wordt uiteindelijk onderdeel van je dagelijks leven.
En misschien wel het belangrijkste: geniet van je kind. Er is zoveel meer dan de ziekte.
Ties doet mee met Padel4Kidnie. Jij toch ook? Meld je aan!
